Idę sobie moją ulubioną ścieżką, moim  eukaliptusowym lasem do mojej KOchanej ALI.  Nagle drogę zastępują mi trzy olbrzymy. Stoją w bezruchu z otwartymi paszczami i gapią się na mnie.  Słyszę nieśmiertelne „jaki on słodki!”. Jacy oni brzydcy – myślę sobie.

Postanowiłem wdrapać się na drzewo, żeby się schować na którejś z gałęzi, ale słabo mi szło, bo kora nie trzymała się drzewa i odpadała za każdym razem, kiedy się jej chwytałem. Poza tym od 10 minut nic nie jadłem i byłem słaby, w dodatku mrówka wlazła mi do ucha. Nie było sensu piąć się dalej, zszedłem z drzewa. Ale co dalej?!

Ludzie wciąż gapili się na mnie, a ja na nich. Staliśmy tak i milczeliśmy. Nie wiem tylko dlaczego pokazywali mi swoje całe uzębienie, nie mają czym się chwalić… Straciłem już nadzieję i chciałem się wycofać, aż tu nagle stał się cud: ludzie zeszli na jedna stronę, dobrze, że prawą i wreszcie mogłem spokojnie przejść. Uff! Oczywiście nie powstrzymali się od robienia dalszych zdjęć, nawet film nagrali i podobno wrzucili go na Facebooka, lansiarze!, No i te „ochy” i „achy” na mój temat. Ile można tego słuchać? Minąłem ich wreszcie i rzuciłem ostatnie spojrzenie, a oni zaczęli coś szeptać, jaki to ja jestem śmieszny! Nie wiem czy widzieli się w lustrze?

Co za dzień! Na szczęście spokojnie dotarłem do mojej KOchanej ALI, ale byłem spóźniony i nie obyło się bez  focha...

Więcej moich fotek wrzucili tutaj... fujjj