Piąty dzień z rzędu chodzimy do informacji turystycznej w Alice Springs, aby sprawdzić czy może drogi zostały otwarte po ostatniej ulewie. Dziś po południu uśmiecha się do nas w końcu szczęście – interesujące nas trasy dostają status: 4wd/heavy duty. Czym prędzej więc pakujemy się w samochód, który jest już przygotowany do drogi i zaczynamy kolejny odcinek australijskiej telenoweli podróżniczej...

 West MacDonnell Ranges

Po kilku kilometrach od miasta przejeżdżamy koło tablicy, która jeszcze dziś rano była cała na czerwono, czyli droga była kompletnie zamknięta. Dziwiło nas to tym bardziej, że to asfaltówka, ale myśleliśmy, że z powodu dużej atrakcyjności turystycznej tego regionu, Australijczycy dmuchają na zimne i nie chcą tam wpuszczać turystów. Już po kilkunastu kilometrach, gdy w ostatniej chwili dostrzegam odbijający się księżyc w tafli wody rozlanej na drodze na przestrzeni około 50 metrów, szybko staje się jasne, że te ostrzeżenia nie były na daremno. Wjechanie na pełnej prędkości do takiej wody może skończyć się mało ciekawie - nigdy bowiem nie wiadomo, co woda naniosła, ile i jak głębokie dziury są w asfalcie. Pierwsze ostrzeżenie nadchodzi więc dość szybko i chwilę później decydujemy zjechać na rest area (przydrożny punkt do odpoczynku), aby dalszą część trasy pokonać za dnia.

Zaletą zamkniętych dróg jest to, że piękne wodospady, oczka wodne i ścieżki przez busz, które zwykle są pełne turystów, tym razem są zupełnie puste. Wycieczki przyjeżdżają zwykle dwa dni po otwarciu drogi, więc staramy się szybko znaleźć dobrą miejscówkę i zaszyć się tam na te dwa dni. Jak postanowiliśmy, tak też robimy - czas mija nam błogo: kawa i płatki z mlekiem na śniadanie tuż po porannej kąpieli na golasa w pobliskim źródełku, dobra książka, biwakowy lunch, podpatrywanie ptaków i znów kąpiel w przeźroczystej, orzeźwiającej rzeczce.

Po dwóch dniach cisza się kończy i pojawiają się najpierw małe grupy w ciężarówkach terenowych, tuż za nimi terenówki. Czas na zwinięcie maneli przychodzi, gdy nadjeżdżają minibusy z przyczepkami. Wtedy zwykle szukamy następnego ustronnego miejsca.

...po Australii krążą tzw. siwi nomadowie. Ci starsi, przesympatyczni ludzie też często unikają wycieczek i podobnie jak my, maja dużo czasu i nigdzie im się nie spieszy. Zwykle to ludzie, którzy sprzedali /wynajęli swoje domy, a w zamian np. kupili sobie terenówkę, przyczepę kempingową i cieszą się życiem na starość, zamiast umartwiać się i siedzieć w domu czekając na ostatnie dni. No dobra, ale co z tymi siwymi nomadami?

Wylegujemy się pewnego dnia na piaseczku, który naniosła wzburzona rzeka i patrzymy na przesmyk między skałami, który normalnie pewnie można pokonać bez większego problemu. To nasze . Teraz jednak woda jest lodowata, jest silny nurt i za bardzo nie wiemy, czego możemy się spodziewać za winklem. Widać, że może być ładnie, bo kanion się wije, jednak nie podejmujemy ryzyka przedzierania się pod prąd. Moczymy więc tyłki w rzeczce na przemian z wylegiwaniem się na piaseczku, gdy nagle słyszymy głosy – szybko więc wskakujemy w ubrania i czekamy, nasłuchujemy... pewnie jakaś ambitna grupa eksploracyjna, albo co? ;)

Zza zakrętu wyłania się starsza pani, za którą podąża druga starsza pani –zdecydowane liderki w grupie. Po kilku chwilach widzimy pierwszego pana i na koniec ostatni pan opasany aparatem, plecakiem, a na głowie ma kapelusz z moskitierą. Nasze zdziwienie sięgnęło zenitu, bo nie spodziewaliśmy się tutaj ludzi w tym wieku. Po pierwsze długa ścieżka, która jest kompletnie zarośnięta (wiecie ile tam węży mogło być i cholera wie czego jeszcze), potem poważne zejście w dół, śliskie kamienie, przejście rzeki dwa razy powyżej pasa w wodzie i na koniec zakole rzeki, które sprawia wrażenie, że nie ma nic za nim ciekawego...  wiecie o co mi chodzi, prawda? Tutaj nikt nie powinien przyjść!

Kobiety na moje „Hello!” rzucają szybko klasyczne „How are you mate?” i pytają, czy byliśmy dalej. My na to, że nie, bo trochę silny prąd i sami jesteśmy, więc w razie czego, nikt by nam nie pomógł – podświadomie zaczynam się tłumaczyć? Starsze panie wymieniły ze sobą porozumiewawcze spojrzenie, ściągnęły bluzki, potem szorty i wlazły w bieliźnie do rzeki. Popatrzyliśmy z Alicją najpierw na siebie, potem na dwóch panów. Oni  w tym czasie obmacywali skały i zażarcie o nich dyskutowali (nie chcąc zauważać, co robią ich partnerki, które chyba już nie raz ich tak zawstydziły?). Gdy oderwaliśmy wzrok od nich pełne werwy Australijki zaczęły już powoli znikać za załomem skalnym.

Moją uwagę przyciągają zwykle ludzie, którzy mają 4WD, a na nim np. łódkę odwróconą dnem do góry, albo ew. jadą kamperwanem a za sobą „na sztywno” ciągną małe 4WD np. Suzuki Vitara. Pogawędka z tymi ludźmi to istna rozkosz dla zmysłów. Nie chodzi tu tylko o sam fakt, że polecą miejscówki, których trudno szukać w folderach turystycznych czy przewodnikach. To też jest jakiś bonus, ale bardziej chodzi o to, że zarażają swoim zwariowanym stylem życia, który w ich wieku jest na prawdę godny podziwu. I nie zrozumcie mnie źle, nie gardzę tymi „przyklejonymi do asfaltu”, chyba po prostu podświadomie bliżej duchem jestem tych, którzy na starość idą na całość. Może trochę przypominają mi moich rodziców, którzy w wieku mocno po 60-tce zaczęli zbierać szczyty do korony gór Polski i dziś mogą się już nią pochwalić. Chyba tak...

Zobacz zdjęcia z West MacDonnel Ranges