Coraz mniej jest takich miejsc na Ziemi, gdzie wydawałoby się, że czas zatrzymał się w miejscu. Tym bardziej trudno o nie w krajach, do których przyjeżdżają tłumy turystów. Takim na pewno jest Kambodża, a powód to jeden z cudów świata – świątynie Angkoru.

Moja perła Kambodży jest jednak w innym miejscu. Z dala od fleszy aparatów i tłumów turystów...

Na odnalezienie autentycznej Kambodży, nie zepsutej zachodnią hołotą wysiadającą z luksusowych klimatyzowanych autokarów, w szpilkach na obcasie, hawajskich koszulach i/lub z kowbojskimi kapeluszami na głowie, straciliśmy sporo czasu i energii, ale wydaje mi się, że było warto. Błądząc skuterem po coraz bardziej nagrzanych przez słońce bezdrożach Kambodży, w końcu docieramy nad brzeg rzeki. Od rana nie widzieliśmy żadnej białej twarzy, więc wydawało nam się, że jesteśmy blisko. Byliśmy bardzo blisko.

…a to już pływająca knajpka…

W pewnym momencie zaczyna dochodzić do nas dziwny ryk. Zza zakrętu wyłania się pędząca biała łódź pełna turystów płynących z Phnom Penh do Siem Reap. Głośna muzyka, piwko na górnym pokładzie… oby nie zechcieli się tu zatrzymać. 

Łódź turystyczna wywołała sporą falę i wszystkie domu w pobliży zaczęły niespokojnie falować tak jakby bojąc się o swój los. Łódź jednak mknie swoim torem. Nikt nawet nie myśli, aby się tutaj zatrzymać. Kilka chwil później ryk silnika milknie w oddali, woda też się uspakaja i wszystko wraca do normy… znów jest leniwie, jak kilka chwil temu.. 

Tak, właśnie taką Kambodżę chcę zapamiętać. Nieskażoną przemysłem, nie zepsutą przez turystów, naturalną, leniwą… piękną… Taka jest moja Kambodża.

Obejrzyj te zdjęcia w pełnej rozdzielczości