Mimo, że Paragwaj nie ma dostępu do morza, żeglowne rzeki przepływają przez jego terytorium bądź stanowią jego granice. Rzeka Paragwaj dzieli kraj na dwa regiony o odmiennym charakterze (część wschodnią, wyżynną - Paraguay Oriental, zw. Parane?a i zachodnią, równinną - Paraguay Occidental, zw. Chaco), które charakteryzuje niewielki spadek w kierunku zabagnionej doliny rzeki, i które są przez nią odwadniane.

Przez Paragwaj przechodzi zwrotnik Koziorożca, północna część kraju znajduje się w zasięgu strefy klimatów zwrotnikowych, a południowa podzwrotnikowych. Charakter kontynentalny klimatu rośnie ku zachodowi, a rejon Chaco należy do najgorętszych regionów kontynentu południowoamerykańskiego (temperatury maksymalne do 47°C). Jednak występują tam również gwałtowne ochłodzenia, przynoszone przez wiatry zwane pamperos.

Najwyżej położony punkt na terytorium Paragwaju to Cerro San Rafael - 850 m n.p.m.

Główne rzeki: Paragwaj, Parana i Pilcomayo.

Pierwsi Europejczycy przybyli w ten rejon w 1524. W 1537 Hiszpanie założyli osadę Asunción, która stała się stolicą administracji kolonialnej. W latach 1631-1767 istniała tutaj tzw. republika Guaranów, w której władzę sprawowali jezuici. 15 maja 1811 roku, po obaleniu dotychczasowego rządu hiszpańskiego, Paragwaj ogłosił niepodległość.

W wyniku katastrofalnej wojny paragwajskiej (1864-1870) z trójprzymierzem Argentyny, Brazylii i Urugwaju, Paragwaj stracił prawie 2/3 mieszkańców (w tym 90% mężczyzn) i znaczną część terytorium. W latach 1932-35 Paragwaj prowadził z Boliwią tzw. wojnę o Chaco, w wyniku której zyskał ważne ekonomicznie złoża ropy naftowej. W 1989, po 35-letnich rządach obalony został dyktator Alfredo Stroessner( z pochodzenia syn niemieckiego osadnika i Indianki Guarani).