Andrzej Budnik

Podróżować zacząłem w 1996 roku. Każdy jeden wyjazd był inny, a im wiosen więcej na liczniku tym z większą pokorą patrzę na to wszystko, co do tej pory zrobiłem. Nie raz śmieję się w duchu z moich wcześniejszych opinii lub spostrzeżeń - bełkotliwie to zabrzmi, ale podróże cholernie zmieniają spojrzenia na świat.

W podróży zdecydowanie najbardziej cenię sobie wolność i niezależność oraz tzw. samokreowanie wydarzeń, na które teoretycznie nie mam wpływu. Może być to dla kogoś dziwne, ale ja w to wierzę... i to działa, a najłatwiej nauczyć się tego w Azji (taka podpowiedź). Zdecydowanie lubię chodzić własnymi ścieżkami i cenię sobie ludzi, którzy robią podobnie i unikają szablonów.

Unikam przewodników, planowania oraz dokładnego badania terenu zza biurka. Lubię poznawać nowe na swój sposób, odkrywając nieznane miejsca po swojemu, a nie sugerując się opiniami czy polecanymi miejscami. Pewnie trochę przegapię, kilku rzeczy nie zrozumie (od razu), ale to są moje podróże. W przewodnikach cenię tylko plany miast. Podobny do moich podróży jest też blog, bardzo subiektywny i mam nadzieję inny od wszystkich.Łudzę się?

Zdecydowanie lubię podróżować niskobudżetowo, ale nie dlatego, że mnie nie stać i ciągle jestem biednym studentem, którym kiedyś faktycznie byłem. Wtedy tak zacząłem i bardzo mi się to spodobało. Taki mam więc styl.... a niższy budżet pozwala mi zobaczyć życie z pułapu zwykłych ludzi, z którymi lubię przysiąść na kawę/herbatę/bimber i pogadać o lokalnej polityce, o ich dzieciakach, wnukach i planach na przyszłość. Czasem jest to rozmowa na migi, czasem łamanym językiem lokalnym, a czasem po prostu uśmiechamy się na wzajem do siebie... i też jest fajnie.

A propos ludzi, preferuję tych uśmiechniętych i pozytywnie nastawionych do życia oraz takich, którzy nie używają  słowa: "nie możliwe" lub "nie da się"... choć z drugiej strony. Gdy słyszę nie "da się" rodzi się we mnie: "Co? Ja tego nie zrobię?" Znacie to? No właśnie...

Na pewno nie lubię narzekania na otaczającą nas rzeczywistość i zdecydowanie wyznaję zasadę: to ja kreuję świat wokół siebie.

Fotografia to moje hobby, ale nie pasja. Po prostu lubię robić zdjęcia, bo to zwykle jedyne pamiątki (poza wspomnieniami), które przywożę ze swoich podróży. Uważam się za amatora i niech tak zostanie, choć trzeba przyznać, że kilka razy usłyszałem (wydaje mi się, że było to szczere), iż coś mi wyszło w tym temacie. Czasem jednak aparat przeszkadza i tworzy barierę między ludźmi oraz zależność (bogaty-biedny), z którą nie umiem jeszcze sobie za bardzo poradzić. Często wolę po prostu nasycić się danym widokiem zamiast szukać ustawień w aparacie, które dobrze ujmą, to co widzę lub co chciałbym przekazać.

To tyle prywatnie. 

Oficjalnie zaś jestem magistrem Turystyki i Rekreacji i absolwentem krakowskiego AWFu, pilotem wycieczek (najchętniej motywacyjnych) do Azji i Ameryki Południowej, zapalonym blogerem.

Jestem podróżnikiem czy backpackerem? Nie wiem, ale nie ma to dla mnie już większego znaczenia. Kiedyś bardzo mi schlebiało, jeśli ktoś mnie nazwał podróżnikiem (to takie bardziej dorosłe i znaczące) - dziś nie gra to dla mnie większej roli, bo to kolejny schemat, w który można kogoś wcisnąć. Po pobycie w Australii nie chciałbym też siebie nazywać backpackerem (tutaj na ten temat). Ktoś nazwał mnie kiedyś turystą kanapowym i bardzo mi się to spodobało. Oryginalne, nie? :) Możecie mnie więc tak nazywać, jeśli chcecie...

Kilka razy nagrodzono mnie za poprzednie podróże mniej lub bardziej znaczącymi nagrodami (o części możecie znaleźć info gdzieś w tym dziale), a ostatnio nawet trafiła się nominacja do nagród National Geographic - Travelery. Od czasu do czasu możecie też usłyszeć mnie w radio, zobaczyć w TV lub przeczytać jakiś tekst w magazynie drukowanym - szczegóły pod tym samym linkiem co ciut wyżej.

Alicja Rapsiewicz

W dzieciństwie nazywana powsinogą. W wieku młodzieńczym stłumiła w sobie duszę włóczykija na rzecz nowej pasji - teatru i całkowicie podporządkowała swoje życie studiom na warszawskiej Akademii Teatralnej na Wydziale Sztuki Lalkarskiej w Białymstoku. Przez ostatnie 8 lat grała rozmaite role (od Krowy przez Anioła na Świętej skończywszy) na różnych scenach w kraju i za granicą. W ostatnim sezonie odwiedziła najdalsze zakątki Polski jako aktorka teatru profilaktycznego, przestrzegając młodzież przed zgubnym wpływem alkoholu, narkotyków i Internetu.

Od czasu do czasu, jako pilot wycieczek, towarzyszy turystom z Francji w podróżach po Polsce. Kocha góry i wszystko, co z nimi związane. Wędrowała nie tylko po polskich szlakach, ale także kilkukrotnie miała okazję podziwiać piękno Alp Sabaudzkich (Francja), Dynarskich (Bośnia i Hercegowina) i Pirenejów. Swoje umiejętności nabyte w harcerstwie mogła sprawdzić np. na trampingu w Finlandii. Kilka "zwrotów akcji" w jej życiu i ciężki, ale ciekawy żywot wędrownego artysty, zaowocowały następującym pomysłem: chce objechać świat dookoła. Powsinoga więc zmienia się w obieżyświata :)

____________________________________________________

Podczas podróży dookoła świata towarzyszą lub towarzyszyli nam:

Bartek Piziak (kawał Turcji + Iracki Kurdystan) geograf z Rzeszowa, nieodłącznie związany z Uniwersytetem Jagiellońskim. Od zawsze ciekawy świata, który uwielbia odkrywać wszelkimi dostępnymi sposobami. W podróżowaniu ceni najbardziej poznawanie nowych ludzi, kultur oraz alternatywne formy przemieszczania się - uwielbia jeździć autostopem. Swego czasu jeden z założycieli Akademickiego Klubu Turystycznego Rozdroże przy UJ i jego szefu. Pomysłodawca i organizator trzech edycji Festiwalu Młodych Podróżników w Gorcach. Przez znajomych "ochrzczony" - nie wiadomo do końca dlaczego - działaczem :). Zjeździł prawie całą Europę, kawał obu Ameryk, trochę Azji i odrobinę Afryki. Zawodowo wykładowca oraz pilot wycieczek. Szczególną sympatią darzy Amerykę Łacińską, Portugalię, Węgry i Iracki Kurdystan!

Michał Domański (Iran)

Już na studiach pokochałem długie i dalekie podróże, a szczególnie wyprawy trekkingowe. Potem przyszedł czas pracy zawodowej, kiedy to pojawiły się fundusze, ale jednocześnie "wakacje" uległy wydatnemu skróceniu. Przez kilka lat jeździłem na "krótkie", miesięczne wyprawy, postępując zgodnie z zasadą: "lepiej wziąć jeden urlop w roku i pojechać gdzieś daleko". Tym razem nadarzyła się okazja na naprawdę długie wakacje przy okazji zmiany pracy. Nie mogłem zmarnować tej szansy. Podróż przez Turcję, Iran (wspólnie z Alicją i Andrzejem), Nepal i Indie trwała 5 miesięcy i była podróżą mojego życia.

Marta Zygman (z Krakowa lądem do Teheranu w Iranie) - jako studentka Geologii na AGH Krakow jestem towarzyską osobą, chociaż imprezy często obserwuję z drugiej strony obiektywu. Podróżować staram się wg zasady "be a traveller, not a tourist", czyli backpacking ponad wszystko. Największa miłość to żagle: te morskie i szuwarowo-błotne. W sezonie zimowym śmigam na deskach. Żyję pasją, adrenaliną, wkręcam się w to co robię, bo to daje energie do działania.

____________________________________________________

Współtowarzyszami podczas poprzednich podróży byli:

Angela Gaber (Indie & Himalaje Nepalu)

Przeżyłam ćwierćwiecze nieodłącznie z moim jeszcze wiernym plecakiem woodpakerem.
Nosi mnie wszędzie, gdzie można poznać nowych ludzi, zwyczaje, muzykę, kulturę. Pociąga mnie wszystko to, co można nazwać przygodą. Z racji tego, że uporałam się z przyziemnymi obowiązkami jak studia, wykształcenie, pozamykałam jeszcze kilka innych rozdziałów, mam wielka chęć wznieść się ponad to (może niekoniecznie jak Ikar:-)).
Mogę nazwać się już kulturoznawca, a konkretniej Ukraino-znawcą i choć nie jest to "przyszłościowe" nie jest tez przypadkowe! Pochodzę z miejsca, gdzie kultura Wschodu i Zachodu współistnieje, żeby nie powiedzieć że współżyje ? Bieszczady. Pierwiastek tej mieszanki kulturowej w pewnym czasie doszedł do oficjalnego głosu, a wszystko zaczęło się od muzyki, śpiewu, folku, zespołu i festiwali. Żeński śpiew a'capella, opracowany na 4 głosy, repertuar krążący wokół pieśni karpackiej, ukraińskiej, słowackiej, polskiej, pieśni gór - zespół "Widymo". W międzyczasie dyplom z edukacji muzycznej i kultury krajów karpackich w Sanoku. Wciąż rosnąca miłość do piosenki poetyckiej, aktorskiej, nieśmiało przedzierający się jazz i muzyka elektroniczna. Towarzyszące temu podróże na Wschód - Ukraina-Krym, Rumunia, Bułgaria, Słowacja, Węgry, Chorwacja i Turcja, ale także skosztowanie zachodniej pompy ? Wielka Brytania, Włochy, Grecja, Francja, Belgia, Dania. Potem czas krakowski, dyplom z Ukraino-znawstwa, krotka chwila w krakowskiej szkole jazzu i muzyki rozrywkowej oraz dokładne poznawanie gastronomiczno-barowej topografii Krakowa:-)
A teraz to albo koniec albo początek. W niedziele początek Roskilde:-) potem Moskwa, krymskie słońce, regeneracja i przygoda na która długo czekałam... prawdziwa Azja!

Mirek Mazur (Indie & Himalaje Nepalu)

Przez znajomych nazywany łazi-dupą, od dziecka szwendam się to tu to tam szukając, zaglądając, szperając z wrodzoną ciekawością i dziwnym zamiłowaniem do bycia w drodze, ruchu, podróży...

Eliza "EliS" Szymaniak (Ameryka Południowa)

Odkąd pamiętam zawsze mnie nosiło. Po prostu nie mogłam usiedzieć. Najpierw rowerem po okolicy. Najchętniej z książką w plecaku, żeby zrobiwszy sobie przerwę na odpoczynek, poczytać trochę. Potem na studiach było więcej czasu i możliwości, więc nosiło mnie jeszcze bardziej i jeszcze dalej. Zaczęły się pierwsze wyjazdy za granicę. Jeździłam, patrzyłam i wyciągałam wnioski. Tak uświadomiłam sobie, co jest dla mnie najważniejsze. WOLNOŚĆ. To jej pragnienie mną zawsze kierowało i nosiło mnie.

Katarzyna Zegan (Chiny lądem)

Moje korzenie to miasto Radom, choć od 4 lat mieszkam w Warszawie. Ukończyłam filologię polską na Uniwersytecie Łódzkim, a następnie studia podyplomowe z zakresu Public Relations przy PAN oraz UW. Pracowałam jako dziennikarka w Radiu Radom, byłam też sekretarką. Obecnie jestem nauczycielem języka polskiego w gimnazjum w Warszawie. ocham taniec, literaturę, film, teatr, fotografię, a przede wszystkim podróżowanie. Sama siebie nazywam raczej włóczykijem - obieżyświatem niż turystą. Jeździłam autostopem po Europie, byłam też na Bliskim Wschodzie i w Egipcie. Lubię podczas wyjazdów niezależność, poznawanie nowych miejsc, a także prawdy o ludziach, którzy w nich mieszkają...
Nigdy się nie nudzę. Mam sto pomysłów na minutę, a znajomi twierdzą, że nie będę miała czasu któregoś dnia umrzeć...
Poznać mnie można po czarującym uśmiechu, którym otwieram sobie serca napotykanych ludzi...


Konrad Mazierski (Chiny lądem)

Hey przybysze! Nazywam się Konrad Mazierski, mam 20 lat i oprócz pełnionych przeze mnie ról syna i brata, przejawiam także oznaki studiowania. Zwłaszcza w aktualnym miesiącu, który wiadomo nastraja depresjonująco i demotywująco. Mieszkam w Nałęczowie, a studiuje w Lublinie psychologię na KUL-u. Jestem na II roku i mam aktualnie dwie poprawki. Moje zainteresowania nie odbiegają od ogółu. Oprócz standardowych - oglądanie TV oraz wspólnego biesiadowania - mogę jeszcze wymienić to, że gram na gitarze i posiadam własną kapelkę (post-grunge). Kiedyś dobrze pływałem, zdobywałem nawet wysokie lokaty na mistrzostwach pływania dla mojej podstawówki. Z najdalszej przeszłości pamiętam, że ostro "ciąłem" w piłkę nożną. Ale to dawno było.
Muzyka w moim życiu stanowi ważny punkt odniesienia. Na co dzień słucham Nirvany, Radiohead, Korna-a, Beatsteaks czy System of a Down (choć Mesmerize to nie ten sam System, nie uważacie?). Raczej, więc jest to muzyka cięższa. Jednak, gdy nastrój mnie przygnębi to lubię się zchill-outować (Bjork, młody Leonard Cohen, czy też ostatnio soundtrack z Braveheart-a, polecam!). Najbardziej na świecie lubię truskawki; "kluski z truskawkami" RULEZZ.
Co do mojego charakteru to powiem, co uczestnicy wyprawy zdążyli już doświadczyć, że jestem dosyć "beztroski" - że się tak zeufemizuję. Wiem, wiem, to moja wina.
Czego spodziewam się po wyprawie do Chin? Szoku kulturowego, przeżycia czegoś zupełnie nowego i docenienia, że ostatecznie Polska to cywilizowany kraj. hawk..

Piotr Mazierski (Chiny lądem)
Jak kultura nakazuje zacznę od przedstawienia swojej skromnej osoby. Nazywam się Piotr Adam Cyryl Mazierski, mam 19 lat i pochodzę z Lubelszczyzny, a dokładnie z Nałęczowa. Jeżeli chodzi o moje dzieciństwo to mniej więcej do połowy liceum nie różniłem się bardzo od rówieśników, toteż do tamtego czasu moi rodzice uważali mnie za typowego nastolatka. Niestety w wieku około 16 lat, kiedy to w głowie młodego człowieka dzieją się różne, dziwne rzeczy, po raz pierwszy ich zaskoczyłem i podjąłem decyzję, że zostanę wegetarianinem, bo stwierdziłem, że nie chcę uczestniczyć w mordowaniu zwierząt. Dokładnie rok póĽniej, kiedy już rodzina pogodziła się z faktem, że coś ze mną jest nie tak, znowu ich zaskoczyłem. Wtedy to razem z bratem zapisaliśmy się do aeroklubu i z duszą na ramieniu zaczęliśmy uprawiać skoki spadochronowe. Gdy sezon się skończył, rozpoczęła się nauka do matury, gdzie po 8 miesiącach znów miała miejsce ogromna niespodzianka. Lecz tym razem oprócz zaskoczenia moich rodziców zadziwiłem samego siebie, gdyż zdałem maturę na same piątki i dostałem się na wymarzony kierunek studiów :-). A studiuję ekonomię na Uniwersytecie Gdańskim, ale żeby wszystko było jeszcze bardziej skomplikowane to zaznaczę, że mój wydział mieści się w Sopocie, co mnie - człowieka, który widywał morze raz na 5 lat - niezmiernie cieszy, bo przecież nieliczni mają dane studiować w najlepszym letnim kurorcie w Polsce i po zajęciach mogą pójść z kumplami na piwko na plaże, albo z kilkoma piwkami na beach party :-). Poza tym na co dzień wynajmuję z dwoma kolegami mieszkanie na 10 piętrze, z którego rozciąga się przepiękny widok na zatokę i Westerplatte, i wiodę "spokojne" studenckie życie 500 km od rodziców:).

Jeżeli chodzi o namiętności, jakie mną targały, że postanowiłem jechać lądem do Chin to odpowiedĽ jest prosta. Po pierwsze, jak łatwo zauważyć, amplituda moich nietypowych pomysłów wynosi jeden rok wiec i w tym nie mogłem zawieść rodziny i znajomych. Po drugie obiecałem, że nie pozwolę sobie na to, żeby moja młodość i ziemskie życie było monotonne i nudne! Zawsze chciałem czerpać z życie maksymalną ilość adrenaliny, endorfiny i satysfakcji, a przy tym doskonale się bawić! Poza tym świadomość bycia w nieustannej podróży, codziennego szukania jak najtańszego noclegu, posiłku i rozrywki po prostu mnie kręci i wiem, że to jest to, czego w zwykły dzień mi brakuje. Trzecim motywem jest to, że po obejrzeniu filmu "Mulholland drive" i przeczytaniu fragmentu "Psychoanalizy" Freuda doszedłem do wniosku, że nie wszystko da się racjonalnie wytłumaczyć i po części tak jest z tym wyjazdem. Z tym trzeba się urodzić i to chyba siedzi gdzieś głęboko w mojej nieświadomej warstwie.
Jeżeli ciekawią was moje marzenia lub przyszłe plany na wakacje to jednym z nich jest podróż przez Indochiny, Indie - wg mnie mekka podróżnika i Bliski Wschód. A najlepiej to wszystko połączone w jedną, pełną przygód wyprawę!