Start » Cyfrowi Nomadowie » Mazury pędzlem wyobraźni malowane

Mazury pędzlem wyobraźni malowane

Trudno się przyznać, ale musiało minąć prawie 35 lat, żebym w końcu dotarł w to miejsce. Ilekroć ktoś o nim opowiadał, słyszałem tylko zachwyt. Ilekroć Alicja o nim opowiadała, jeszcze bardziej chciałem tam pojechać, ale nigdy się nie składało. Było za daleko? Nie po drodze? W końcu, gdy przenieśliśmy część naszego życia do samochodu, postanowiłem że poza pracą musi też się znaleźć miejsce na odkrywanie Polski.

Droga z Elbląga wiodła nas w stronę Kaliningradu. Co rusz wyprzedzały nas wypasione fury na rosyjskich blachach. Asfalt był równiutki jak stół z Ikei, a nasz domek na kółkach przyjemnie mknął przez pagórkowatą krainę. Pojawiało się coraz więcej drzew i zieleni. W końcu zjechaliśmy w mniejszą drogę, krętą jak nitka, która wypadła na podłogę z maminego koszyka z włóczkami. Samochodów prawie wcale. Tylko od czasu do czasu mijaliśmy wioski, które kompletnie mi tutaj nie pasowały. Kojarzyły mi się bardziej z województwem opolskim, a nie ze wschodem Polski.

Słońce było dokładnie za nami. W tylnym lusterku odbijały się promienie zachodzącego za horyzontem słońca. Nitkowata droga co chwilę błyszczała złotem, a mijane pola żyta i pszenicy lśniły jakby pokropione słodziutkim miodem.

Jechaliśmy w milczeniu. Chyba żadne z nas nie chciało psuć tych magicznych minut, bo wiedzieliśmy oboje, że za chwilę czar pryśnie. Zrobi się noc, a my będziemy musieli wrócić do rzeczywistości i znaleźć jakieś dogodne miejsce na nocleg.

Życie w samochodzie ma tę ogromną zaletę, że dom wozimy ze sobą. Jesteśmy jak ten żółw, co nosi swoją skorupę. Każdego wieczora znajdujemy zaciszne miejsce – z dala od ludzi, gdzieś na uboczu. Jemy kolację i wskakujemy na tył samochodu. Tam już czekają nasze śpiwory i maty, których nie musieliśmy składać poprzedniego ranka. Haa! Tu kolejna zaleta samochodu – nie trzeba pakować się co rano. Po prostu wstajemy, ubieramy się i zamykamy za sobą drzwi mobilnej sypialni. Ej, no bo kto lubi słać łóżko co rano albo składać namiot? 😉

Poranek był jeszcze piękniejszy niż zachód słońca dnia poprzedniego. Zaparkowaliśmy pod ogromnymi klonami, ale było tak ciemno, że nic poza nimi nie widzieliśmy – kompletnie nas zamaskowały. Towarzyszył nam, znany z dalekich podróży, dreszczyk emocji. Gdzie się dziś obudzimy? Co zobaczymy? Jaki będzie wschód słońca?

Śniadanie pod klonem...
Śniadanie pod klonem…
Nasza sypialnia pod klonem ukryta :)
Nasza sypialnia pod klonem ukryta 🙂
Złociste łąki pełne motyli...
Złociste łąki pełne motyli…
Droga przez mazurskie łąki...
Droga przez mazurskie łąki…

Wiedziałem na pewno, że w końcu je zobaczę – mazurskie jeziora. Tak wybraliśmy sobie trasę na Google Earth, żeby jechać jak najwięcej wzdłuż jezior. Tych małych, mało znanych, ale też tych dużych, zapamiętanych na lekcjach geografii – Mamry, Niegocin, Selmet.

Nie zdawałem sobie nawet sprawy, że tak będzie mnie ta wycieczka cieszyć. Jechałem w nowe miejsce, ale to przecież Polska. Cóż w niej takiego niezwykłego mógłby ktoś zapytać? Podróże już mnie nauczyły, że to nie odległość czy kraj, do którego jedziemy są ważne. Tu chodzi o emocje. Jeśli towarzyszy nam entuzjazm i ciekawość świata, nawet wycieczka w najbliżej położone zakątki Polski może być niezwykła. Jadąc na Mazury czułem ten sam uścisk w dołku, który towarzyszył mi w drodze do australijskiego Uluru czy Kimberly. Wtedy i teraz nie mogłem się doczekać, co odkryję i czy moje wyobrażenie tego miejsca jest podobne do rzeczywistości.

Postrzępiony brzeg Jeziora Mamry widziany od miejscowości Mamerki.
Postrzępiony brzeg Jeziora Mamry widziany od miejscowości Mamerki.

W pierwszej kolejności kierowaliśmy się na Jezioro Mamry. Tam, zgodnie z obietnicą naszej przyjaciółki, która zapadła się ostatnio w gwatemalskiej dżungli, mieliśmy znaleźć coś niezwykłego. Koniecznie miałem wzbić w powietrze naszego drona, bo z lotu ptaka ponoć robi to największe wrażenie. Miała rację! Sama nad tym przelatywała kiedyś małą awionetką, więc dokładnie wiedziała, co zobaczymy w podglądzie obrazu na tablecie. Obracając kamerą na boki w końcu dostrzegłem te dziwne… jakby pogubione w gęstym lesie klocki lego. Historia tego miejsca wciągnęła nas kompletnie na następnych kilka godzin, ale o tym już następnym razem…

O autorze: Andrzej Budnik

Alternatywny podróżnik, zapalony bloger i geek technologiczny. Połączenie tych dziedzin sprawia, że w podróż przez australijski interior czy nowozelandzkie góry zabiera do plecaka drona, który pozwala mu przywieźć niepublikowane nigdzie wcześniej zdjęcia i oryginalne ujęcia wideo. Swoją duszę zaprzedał górom w północnym Pakistanie i tadżyckim Pamirze, które odkrywał podczas 4-letniej podróży lądowej przez Azję i Australię. Od wielu lat zaangażowany w aktywizację polskiego środowiska podróżniczego. Założyciel i obecnie współautor najstarszego, aktywnego bloga podróżniczego w Polsce – LosWiaheros.pl. Nominowany do Travelerów 2010 i Kolosów 2013. Zwycięzca konkursu Blog Roku w kategorii Podróże i Szeroki Świat w 2007 roku. Zawodowo licencjonowany pilot drona w firmie CrazyCopter.pl specjalizującej się w fotografii lotniczej i wideo z drona. Łącząc od lat pracę zdalną i podróże stara się promować styl życia określany Cyfrowym Nomadyzmem.

Podobny tekst

Czy warto było stracić przyjaciół i wyjechać w długą podróż?

Mija właśnie sześć lat od momentu, w którym wraz z Alicją postawiliśmy nasze życie na …

25 komentarzy

  1. Fantastyczny opis! No i zdjęcia, takie plastyczne 🙂
    Też nigdy nie byłam na Mazurach… bliżej mi do gór, jednak chyba czas najwyższy gdzieś dalej w Polskę się zapuścić!

  2. Polecam na następny wyjazd Suwalszczyznę i Puszczę Augustowską:)

  3. Polska jest piękna, bardzo piękna! Tak masz rację, chodzi nie o miejsce, a o emocje, o doświadczenie, o przeżycia, to one budują wspomnienia. Miejsce jest już mniej ważne. Nie mogę się doczekać kolejnego wpisu 😀
    Zdjęcia są niesamowite! Talent do fotografii macie bezdyskusyjnie 🙂

    Pozdrawiam cieplutko z niezbyt ciepłej Anglii 😉

  4. Mazury zawsze będę pięknie wspominać, mam nadzieję się tam kiedyś wybrać po raz czwarty 🙂 nocne niebo nad Kietlicami podczas perseid (na które trafiliśmy całkiem przypadkiem) – coś wspaniałego!
    A te klocki lego mnie zaintrygowały, zaraz szukam, o co może chodzić 😀

  5. Jak zawsze fajnie się czytało i oglądało. Będą zdjęcia Waszego mobilnego domu? Jakieś patenty organizacyjne które stosujecie żeby się wygodnie mieszkało?

  6. ja tu mieszkam od urodzenia a i tak jestem zachwycona jak tylko ruszę gdzies w plener

  7. A ja wiem o jakie klocki chodzi 🙂 Mimo że pochodzę z zupełnie innego rejonu Polski, kocham Mazury. Co tam góry, co tam morze! Mazury mają w sobie coś niewytłumaczalnie pociagajacego. Z tej miłości zostałam nawet przewodnikiem po mazurskich atrakcjach okolic Giżycka. Mój autorski program to “Szlakiem betonowych tajemnic” – Giżycko, Mamerki, Gierłoża, Leśniewo.. tak że ten.. Fajne te klocki 🙂

  8. My byliśmy w tym roku po raz pierwszy na dłużej. Piękne tereny, bezkresne pola, ciekawe miasteczka. Zaliczyliśmy Elbląg, Olsztyn. Kętrzyn, Reszel, Św. Lipkę, Wilczy Szaniec, Giżycko. A potem na równie piękną suwalszczyznę!

  9. Palace Apartments

    Byłem na Mazurach w tegoroczne wakacje. Cudowna sprawa!

  10. Hej.mazury to: wakacje co roku u babci i pierwsze milosci, pocalunki pod rozgwiazdzonym niebem lub ucieczki na samotne wysepki czy tez odszukiwanie starych malenkich cmentarzy w mazurskich lasach…namiot, jeziora, zagle, pola kukurydzy,mlodosc,dzikosc w sercu!EH…wspomnienia! Tak dawno to bylo…

  11. Bo najpiękniejsze są Mazury! 😀
    Sielankowo tak bardzo 😉

  12. Mam podobnie jak Ty – w tak wielu miejscach byłam, a Mazury wciąż nieodkryte 🙂 Z południa Polski wydaje się to być daleko – jak zatem wytłumaczyć podróże za granicę? 🙂
    Pozdrawiam!

  13. hmmm, prawie jak u mojej babci na wsi w świętokrzyskim 🙂

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *